Νοσοκομεία σε απόγνωση: «Παρκαρισμένα» παιδιά με εισαγγελική εντολή στη Νίκαια

Σύμφωνα με τις πρόσφατες καταγγελίες του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλη Γιαννάκου, το Γενικό Κρατικό Νίκαιας μετατράπηκε σε έναν άτυπο ξενώνα φιλοξενίας κατά την τελευταία εφημερία, κάτι που φέρνει στην επιφάνεια για μία ακόμη φορά τις τραγικές ελλείψεις του κρατικού μηχανισμού στον τομέα της κοινωνικής προστασίας.

Το χρονικό της τελευταίας εφημερίας

Στην παιδιατρική κλινική του νοσοκομείου Νίκαιας, η οποία διαθέτει λιγότερα από 20 κρεβάτια, εισήχθησαν συνολικά επτά παιδιά ηλικίας 5 έως 10 ετών. Τα παιδιά αυτά μεταφέρθηκαν εκεί με εισαγγελική εντολή, όχι επειδή αντιμετώπιζαν κάποιο ιατρικό πρόβλημα, αλλά επειδή δεν υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις σε προνοιακές μονάδες.

Η παρουσία τους προκάλεσε σοβαρή αναστάτωση στη λειτουργία της κλινικής, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ, καθώς τα παιδιά, όντας σε κατάσταση εγκατάλειψης και χωρίς δημιουργική απασχόληση, προκάλεσαν επεισόδια και φασαρίες. Μάλιστα απαιτήθηκε η παρέμβαση της αστυνομίας για τη διαχείριση της κατάστασης.

Υπήρξαν επανειλημμένες απόπειρες των παιδιών να εξέλθουν «λάθρα» από το νοσοκομείο, με το νοσηλευτικό προσωπικό να τα καταδιώκει στους διαδρόμους υπό τον φόβο ποινικών ευθυνών σε περίπτωση διαφυγής τους.

Η σκληρή πραγματικότητα σε νούμερα

«Όνειδος για το κράτος κοινωνικής πρόνοιας είναι τα εγκαταλελειμμένα και κακοποιημένα παιδιά που βρίσκονται με εισαγγελική εντολή στα νοσοκομεία. Έρχονται για εξετάσεις, είναι καλά, αλλά παραμένουν εκεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα ελλείψει προνοιακών μονάδων. Πάνω από 70 παιδιά βρίσκονται «παρκαρισμένα» σήμερα στα νοσοκομεία. Είναι κρίμα να κακοποιούνται δεύτερη φορά τα παιδιά —μετά την οικογένεια— από το κράτος κοινωνικής προστασίας», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μιχάλης Γιαννάκος.

Ακατάλληλα τα νοσοκομεία, ελλείψεις ειδικών δομών

Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ κάνει λόγο για σοβαρές ελλείψεις υποδομών, καθώς οι προνοιακές μονάδες δεν διαθέτουν θέσεις φιλοξενίας, με αποτέλεσμα τα παιδιά να παραμένουν στα νοσοκομεία για μήνες.

Ένας θάλαμος νοσοκομείου στερείται σχολείου, παιχνιδιού και προγραμμάτων δημιουργικής απασχόλησης, όπως υπογραμμίζει, που είναι απαραίτητα για την ψυχολογία τους.

Από την άλλη, υπάρχουν σοβαροί κίνδυνοι για τα υπόλοιπα νοσηλευόμενα παιδιά και το προσωπικό. Συχνά οι νοσηλευτές βρίσκονται εκτεθειμένοι, καθώς καλούνται να επιβλέψουν ζωηρά παιδιά σε χώρους που δεν είναι ασφαλείς για τέτοια χρήση, ενώ κινδυνεύουν να βρεθούν κατηγορούμενοι αν κάποιο παιδί διαφύγει.

Μόνο οι εξειδικευμένες δομές μπορούν να προωθήσουν προγράμματα αναδοχής, δίνοντας μια οριστική λύση στο αδιέξοδο αυτών των παιδιών, καταλήγει ο Μιχάλης Γιαννάκος.