Αναβρασμός στον ΕΟΠΑΕ: Καταγγελίες για αιφνιδιαστικές μετακινήσεις 15 θεραπευτών με απόφαση της διοίκησης

  • Γιάννα Σουλάκη
ΕΟΠΑΕ
Σοβαρούς κλυδωνισμούς στη θεραπευτική πορεία των εξαρτημένων ατόμων καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι στον Οργανισμό, με την αιφνιδιαστική απόφαση της διοίκησης του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Απεξάρτησης (ΕΟΠΑΕ) να προχωρήσει σε υποχρεωτικές μετακινήσεις 15 εργαζομένων

Η απόφαση της Διοίκησης του ΕΟΠΑΕ, η οποία γνωστοποιήθηκε στους εργαζόμενους μόλις το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης (8/10), όπως υποστηρίζουν οι ίδιοι, τους υποχρέωνε να παρουσιαστούν στις νέες τους θέσεις τη Δευτέρα, αφήνοντάς τους ουσιαστικά περιθώριο μίας μόλις ημέρας για να αποχαιρετήσουν τους θεραπευόμενους που παρακολουθούσαν.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, με εξαίρεση δύο ή τρεις περιπτώσεις, πρόκειται για μετακινήσεις που έγιναν παρά τη θέληση των εργαζομένων.

Η διαδικασία υλοποιήθηκε με εντολή του προέδρου του ΕΟΠΑΕ, Αθανάσιου Θεοχάρη, χωρίς να έχει προηγηθεί καμία επιστημονική ή διοικητική τεκμηρίωση και εν αγνοία τόσο των προϊσταμένων των Μονάδων όσο και των αρμόδιων Διευθύνσεων, καθιστώντας αδύνατη την ομαλή παράδοση των κλινικών τους καθηκόντων.

«Με την τακτική αυτή, δεν πλήττονται μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα χωρίς φωνή και δικαιώματα. Πλήττονται οι ίδιοι οι άνθρωποι που είναι σε διαδικασία απεξάρτησης, οι οποίοι ξαφνικά μαθαίνουν ότι διακόπηκε η σχέση με τον θεραπευτή τους, γεγονός εγκληματικά επιβαρυντικό για τη θεραπευτική τους πορεία. Πλήττονται δηλαδή τα δικαιώματα των θεραπευομένων, τα οποία η Διοίκηση του ΕΟΠΑΕ συχνά επικαλείται για να τα χρησιμοποιήσει «εργαλειακά» εναντίον των εργαζομένων στην Απεξάρτηση».

Εργαζόμενοι στον ΕΟΠΑΕ: «Οι 4 στοχεύσεις της Διοίκησης»

Στην ανακοίνωσή τους οι εργαζόμενοι του ΕΟΠΑΕ επισημαίνουν, επίσης, πώς οι πρόσφατες αυτές μετακινήσεις φανερώνουν τέσσερις συγκεκριμένες στοχεύσεις της διοίκησης, οι οποίες αποσαθρώνουν τον πυρήνα του δημόσιου συστήματος απεξάρτησης. Και συγκεκριμένα:

  • Υποβάθμιση της Κοινωνικής Επανένταξης: Η κρίσιμη αυτή φάση της θεραπείας αποδυναμώνεται από έμπειρα στελέχη και αντιμετωπίζεται πλέον από τον ΕΟΠΑΕ ως μια δευτερεύουσα, απλώς στεγαστικού χαρακτήρα υποστηρικτική υπηρεσία, και όχι ως αναπόσπαστο κομμάτι της θεραπευτικής διαδικασίας.
  • Απαξίωση των Ειδικών Θεραπευτών: Ο κομβικός αυτός θεσμός υποβιβάζεται, με τους θεραπευτές να αντιμετωπίζονται ως κατώτερο βοηθητικό προσωπικό, κυρίως για την κάλυψη βασικών πρακτικών αναγκών στις Μονάδες Μείωσης Βλάβης και τις Θεραπευτικές Μονάδες.
  • Στοχοποίηση του πρώην 18 Άνω: Εργαζόμενοι που είχαν πειστεί να ακολουθήσουν τον νέο Οργανισμό παραμένοντας στις θέσεις τους, μεταφέρονται πλέον «εν μία νυκτί» ως αναλώσιμοι. Το γεγονός αυτό έρχεται να προστεθεί στις ήδη σημαντικές απώλειες προσωπικού –όσων επέλεξαν να κρατήσουν την οργανική τους θέση στο ΨΝΑ– που οδήγησαν αρκετές δομές του 18 Άνω σε κλείσιμο.
  • Αντιεπιστημονικές βάρδιες φύλαξης στο πρώην ΚΕΘΕΑ: Αρκετοί από τους μετακινούμενους τοποθετούνται σε Θεραπευτικές Κοινότητες όχι για να προσφέρουν κλινικό έργο, αλλά για να καλύψουν κυλιόμενες βάρδιες φύλαξης. Το μέτρο αυτό εφαρμόζεται παρά τις έντονες ενστάσεις των Επιθεωρήσεων Εργασίας, επιστημονικών ενώσεων, τεχνικών ασφαλείας, αλλά και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Θεραπευτικών Κοινοτήτων.

Στόχος το 18 Άνω: Μετακινείται ο συντονιστής τριών ξενώνων

Το μέγεθος της επιστημονικής αποδυνάμωσης των δομών αποτυπώνεται στα πρόσωπα των υπό μετακίνηση στελεχών, λένε οι εργαζόμενοι.

Ανάμεσά τους βρίσκονται ο συντονιστής τριών ξενώνων του πρώην 18 Άνω, «το πλέον έμπειρο στέλεχος της Μονάδας Επανένταξης Πειραιά που είχε τη θεραπευτική ευθύνη για τρεις ομάδες και δεκάδες θεραπευόμενους», κλινικό στέλεχος της δομής του πρώην ΚΕΘΕΑ στις φυλακές Κορυδαλλού, καθώς και ενεργό μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ίδιου του ΕΟΠΑΕ.

Παράλληλα, καταγράφεται αποδυνάμωση και σε δομές εκτός Αττικής, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τη Λάρισα και την Καλαμάτα.

Οι εργαζόμενοι ζητούν την άμεση ανάκληση των αναιτιολόγητων αποφάσεων και τον τερματισμό της πρακτικής των μετακινήσεων χωρίς διαβούλευση, καλώντας τη διοίκηση να σταματήσει να υποτιμά τη θεραπευτική διαδικασία στον βωμό των διοικητικών σκοπιμοτήτων.