Μπορεί η μουσική που μας χαλαρώνει να επηρεάζει όχι μόνο τη διάθεσή μας, αλλά ακόμη και τον έλεγχο του σακχάρου; Μια νέα τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη σε 349 ανθρώπους με διαβήτη τύπου 2 δίνει μια ενδιαφέρουσα πρώτη απάντηση.
Οι συμμετέχοντες που άκουγαν εξατομικευμένη μουσική, παράλληλα με τη συνηθισμένη θεραπεία τους, εμφάνισαν, έπειτα από τρεις μήνες, μεγαλύτερη μείωση τόσο του στρες όσο και της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c). Πρόκειται για έναν βασικό δείκτη που χρησιμοποιείται στον διαβήτη για να δείξει πόσο καλά είναι ρυθμισμένο το σάκχαρο σε βάθος χρόνου και όχι μόνο τη στιγμή της μέτρησης. Στη μελέτη, η βελτίωση αυτού του δείκτη ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα που άκουγε μουσική σε σύγκριση με όσους ακολούθησαν μόνο τη συνήθη φροντίδα.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε το 2026 στο επιστημονικό περιοδικό Diabetes & Metabolic Syndrome: Clinical Research & Reviews.
Τι έκαναν οι ερευνητές
Η δοκιμή πραγματοποιήθηκε σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 2 που παρακολουθούνταν στο National Hospital of Sri Lanka, στο Κολόμπο.
Οι ερευνητές χώρισαν τυχαία τους 349 συμμετέχοντες σε δύο ομάδες. Οι 172 έλαβαν τη συνήθη φροντίδα για τον διαβήτη μαζί με μια εξατομικευμένη μουσική παρέμβαση, ενώ οι υπόλοιποι 177 συνέχισαν μόνο με τη συνήθη θεραπεία.
Οι επιστήμονες παρακολούθησαν, μεταξύ άλλων, τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, την αρτηριακή πίεση, τους σφυγμούς και τα επίπεδα αντιλαμβανόμενου στρες.
Σάκχαρο – Τι έδειξαν οι τρεις μήνες
Στους τρεις μήνες, η ομάδα της μουσικής παρουσίασε σημαντικά μεγαλύτερη μείωση της HbA1c σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Η διαφορά στη μεταβολή μεταξύ των δύο ομάδων ήταν περίπου 0,87 ποσοστιαίες μονάδες. Παράλληλα, μειώθηκε περισσότερο και το αντιλαμβανόμενο στρες.
Το εύρημα έχει ενδιαφέρον επειδή το χρόνιο στρες μπορεί να δυσκολεύει τον γλυκαιμικό έλεγχο. Οι ορμονικές και συμπεριφορικές αλλαγές που συνοδεύουν το στρες μπορούν να επηρεάσουν τα επίπεδα γλυκόζης και το σάκχαρο, αλλά και τον ύπνο, τη διατροφή, τη σωματική δραστηριότητα και τη συνέπεια στη θεραπεία.
Οι ερευνητές εξετάζουν επομένως τη μουσική όχι ως υποκατάστατο της θεραπείας, αλλά ως μια πιθανή συμπληρωματική και χαμηλού κόστους παρέμβαση για τη μείωση του στρες.
Τι συνέβη στους έξι μήνες
Η εικόνα στους έξι μήνες ήταν πιο σύνθετη. Η HbA1c παρέμενε αριθμητικά χαμηλότερη στην ομάδα της μουσικής, όμως η διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες δεν ήταν πλέον στατιστικά σημαντική στην κύρια ανάλυση.
Επίσης, η μελέτη δεν βρήκε σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων στην αρτηριακή πίεση ή στους σφυγμούς.
Υπήρξε ακόμη σημαντική μείωση του αριθμού των συμμετεχόντων που παρέμειναν στη μελέτη μέχρι το τέλος: δεδομένα υπήρχαν για 223 άτομα στους τρεις μήνες και για 139 στους έξι. Αυτό σημαίνει ότι τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα χρειάζονται επιβεβαίωση σε μεγαλύτερες μελέτες.
Το ενδιαφέρον μήνυμα, πάντως, παραμένει: η μουσική φαίνεται ότι μπορεί να επηρεάζει μετρήσιμα το στρες και ενδεχομένως, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, έναν βασικό δείκτη του διαβήτη. Δεν αντικαθιστά τη φαρμακευτική αγωγή, τη διατροφή ή την άσκηση, αλλά μπορεί να αποδειχθεί ένα ακόμη εργαλείο στη συνολική φροντίδα των ανθρώπων με διαβήτη τύπου 2.
Φωτογραφία: istock