Τα υψηλότερα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας συνδέονται με βραδύτερη έκπτωση των νοητικών λειτουργιών και της μνήμης, αλλά και με βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο «Neurology», το ιατρικό περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας.
Στη μελέτη συμμετείχαν 294 άνθρωποι με ήπια έως μέτρια νόσο του Πάρκινσον, με μέση ηλικία τα 66 έτη. Οι συμμετέχοντες παρακολουθήθηκαν για διάστημα έως και επτά ετών.
Κατά τη διάρκεια της μελέτης συμπλήρωναν ερωτηματολόγια σχετικά με τη σωματική τους δραστηριότητα, καταγράφοντας τον εκτιμώμενο εβδομαδιαίο χρόνο που αφιέρωναν σε δραστηριότητες στη δουλειά, στο σπίτι, αλλά και σε χόμπι ή δραστηριότητες αναψυχής.
Από το γρήγορο περπάτημα έως το τζόκινγκ
Ως μέτριας έντασης δραστηριότητα θεωρήθηκαν, μεταξύ άλλων, το γρήγορο περπάτημα, το τένις σε ζεύγη, το χαλαρό κολύμπι και ορισμένες οικιακές εργασίες, όπως το πλύσιμο των τζαμιών, το σκούπισμα με ηλεκτρική σκούπα ή το κούρεμα του γκαζόν.
Στις έντονες δραστηριότητες περιλαμβάνονταν το τζόκινγκ, η γρήγορη ποδηλασία, τα ομαδικά αθλήματα και το μονό τένις, καθώς και δραστηριότητες όπως το φτυάρισμα ή η μεταφορά βαριών αντικειμένων.
Οι ερευνητές αξιολόγησαν τρεις διαφορετικές παραμέτρους:
- τον συνολικό χρόνο σωματικής δραστηριότητας, που περιλάμβανε μέτρια και έντονη άσκηση,
- τον συνολικό όγκο δραστηριότητας, στον οποίο συνυπολογίζονταν τόσο ο χρόνος όσο και η ένταση,
- και τον χρόνο έντονης σωματικής δραστηριότητας.
Πάνω από 8 ώρες την εβδομάδα
Με βάση τον συνολικό χρόνο δραστηριότητας, οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες.
Η ομάδα χαμηλής δραστηριότητας περιλάμβανε όσους ασκούνταν έως τέσσερις ώρες την εβδομάδα, η ομάδα μέτριας δραστηριότητας όσους ασκούνταν τέσσερις έως οκτώ ώρες, ενώ στην ομάδα υψηλής δραστηριότητας εντάχθηκαν όσοι ξεπερνούσαν τις οκτώ ώρες εβδομαδιαίως.
Κάθε χρόνο οι συμμετέχοντες υποβάλλονταν επίσης σε τεστ για την αξιολόγηση των γνωστικών τους ικανοτήτων και των συμπτωμάτων της νόσου του Πάρκινσον.
Αφού οι ερευνητές έλαβαν υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο και η διάρκεια της νόσου, διαπίστωσαν ότι οι ασθενείς της ομάδας υψηλής δραστηριότητας παρουσίαζαν βραδύτερη γνωστική έκπτωση και βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων σε σύγκριση με όσους είχαν χαμηλή δραστηριότητα.
Παράλληλα, υψηλότερες τιμές και στις τρεις μετρήσεις της σωματικής δραστηριότητας συνδέονταν ξεχωριστά με βραδύτερη επιδείνωση τόσο των γνωστικών λειτουργιών όσο και των κινητικών συμπτωμάτων.
Η ισχυρότερη συσχέτιση παρατηρήθηκε στους ανθρώπους που ανέφεραν περισσότερες από οκτώ ώρες σωματικής δραστηριότητας την εβδομάδα.
Πάρκινσον – Τι δεν αποδεικνύει η μελέτη
Οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει πως η αυξημένη σωματική δραστηριότητα προκαλεί βραδύτερη εξέλιξη της νόσου του Πάρκινσον. Καταγράφει μόνο συσχέτιση μεταξύ των δύο.
Ένας ακόμη περιορισμός είναι ότι τα επίπεδα δραστηριότητας δηλώνονταν από τους ίδιους τους συμμετέχοντες μέσω ερωτηματολογίων. Επομένως, είναι πιθανό ορισμένοι να μην εκτίμησαν με απόλυτη ακρίβεια πόσο δραστήριοι ήταν στην καθημερινότητά τους.
Φωτογραφία: istock