Ο ώμος αποτελεί μία από τις πιο πολύπλοκες και ευκίνητες αρθρώσεις του ανθρώπινου σώματος, ενώ οι παθήσεις που σχετίζονται με αυτόν, έχουν μια ιδιαιτερότητα: συχνά εξελίσσονται χωρίς έντονα προειδοποιητικά σημάδια. «Αυτή η «σιωπηλή» πορεία μπορεί να οδηγήσει σε σταδιακή επιδείνωση των βλαβών, χωρίς ο ασθενής να αντιλαμβάνεται έγκαιρα τη σοβαρότητά τους. Έτσι, η ανάγκη για ιατρική παρέμβαση διαπιστώνεται πολλές φορές όταν το πρόβλημα έχει ήδη προχωρήσει, γεγονός που δυσκολεύει τη θεραπεία και την αποκατάσταση», επισημαίνει ο Ιωάννης Τσώλος, Διευθυντής Ορθοπαιδικός στο Metropolitan Hospital.
Η εξέλιξη των θεραπευτικών επιλογών
Σήμερα, η Ιατρική διαθέτει σύγχρονες μεθόδους τόσο για την πρόληψη όσο και για την αντιμετώπιση των παθήσεων του ώμου.
Για πολλά χρόνια η κορτιζόνη θεωρούνταν σχεδόν η απόλυτη λύση για την ανακούφιση από τον πόνο. Πλέον, όμως, η χρήση της γίνεται με μεγαλύτερη προσοχή και πάντα με εξατομικευμένα κριτήρια, καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να καλύψει τα συμπτώματα μιας βλάβης και να επιτρέψει την περαιτέρω επιδείνωσή της.
Όπως εξηγεί ο κος Τσώλος, σημαντικό ρόλο στη νέα αυτή προσέγγιση έχει παίξει και το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι εντάσσουν τη γυμναστική και την άθληση στην καθημερινότητά τους. Πρόκειται αναμφίβολα για μια θετική εξέλιξη, η οποία όμως συνοδεύεται και από αυξημένο κίνδυνο τραυματισμών, ιδιαίτερα όταν η άσκηση γίνεται χωρίς σωστή καθοδήγηση ή προετοιμασία.
Ώμος – Η πρόκληση των «σιωπηλών» βλαβών
Σύμφωνα με τον κ. Τσώλο, οι παθήσεις του ώμου συγκαταλέγονται στις βλάβες που μπορεί να εξελίσσονται για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς έντονα συμπτώματα.
«Σε αρκετές περιπτώσεις γίνονται αντιληπτές όταν έχουν ήδη προχωρήσει, με αποτέλεσμα η αντιμετώπισή τους να είναι πιο απαιτητική. Ακόμη και ένας φαινομενικά μικρός τραυματισμός μπορεί με την πάροδο του χρόνου να προκαλέσει εκφύλιση των τενόντων και σημαντική επιβάρυνση των ιστών της άρθρωσης. Τότε μπορεί να χρειαστούν πιο εξειδικευμένες θεραπείες, όπως βιολογικοί παράγοντες ή βλαστοκύτταρα, προκειμένου να αποκατασταθεί η φθορά», σημειώνει.
Το φαινόμενο του παγωμένου ώμου
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο λεγόμενος «παγωμένος ώμος» ή συμφυτική θυλακίτιδα. Πρόκειται για μια κατάσταση που περιορίζει σημαντικά την κίνηση της άρθρωσης και μπορεί να ταλαιπωρήσει τον ασθενή ακόμη και για δύο χρόνια.
Η αντιμετώπισή του ξεκινά συνήθως με φυσικοθεραπείες, οι οποίες μπορεί να διαρκέσουν από έναν έως δύο μήνες. Όταν όμως τα συμπτώματα επιμένουν, υπάρχουν σύγχρονες θεραπευτικές τεχνικές που μπορούν να συμβάλουν στην αποκατάσταση της κινητικότητας και της λειτουργικότητας του ώμου.
«Η αυξανόμενη ενασχόληση των Ελλήνων με τη γυμναστική είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντική για τη συνολική υγεία. Ωστόσο, η μεγαλύτερη φυσική δραστηριότητα συνοδεύεται και από περισσότερους τραυματισμούς. Στην περίπτωση του ώμου, οι βλάβες συχνά εξελίσσονται χωρίς εμφανή συμπτώματα, γι’ αυτό η έγκαιρη διάγνωση είναι καθοριστικής σημασίας. Σήμερα, η Ιατρική διαθέτει εξελιγμένες λύσεις που μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά ακόμη και τα πιο σύνθετα προβλήματα, αρκεί ο ασθενής να αναζητήσει εγκαίρως εξειδικευμένη βοήθεια», καταλήγει ο κ. Τσώλος.
Φωτογραφία: istock