Ορισμένες θεραπείες που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση του καρκίνου ενδέχεται να αυξάνουν τον κίνδυνο να αναπτυχθεί λευχαιμία στο μέλλον, αναφέρουν επιστήμονες από την Ιαπωνία.
Η μελέτη αποκαλύπτει σταδιακή αύξηση την τελευταία 30ετία των περιστατικών σχετιζόμενης με τις θεραπείες οξείας μυελογενούς λευχαιμίας (tAML). Η λευχαιμία αυτή είναι μία επιθετική κακοήθεια του αίματος και του μυελού των οστών. Αναπτύσσεται έπειτα από χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία που γίνονται για προγενέστερο, πρωτοπαθή όγκο.
Η εκδήλωσή της έχει γίνει αντιληπτή τις τελευταίες δεκαετίες, καθώς αυξάνονται οι άνθρωποι που νικούν τον καρκίνο. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι πιθανώς άγεται από τις βλάβες που υφίσταται το γενετικό υλικό (DNA) των κυττάρων από τις θεραπείες αυτές.
Στην παρούσα μελέτη οι επιστήμονες θέλησαν να βεβαιωθούν ότι αυξάνεται ως επιπλοκή των αντινεοπλασματικών (αντικαρκινικών) θεραπειών. Έτσι, εξέτασαν το Μητρώο Καρκίνου της Οσάκα, στο οποίο καταγράφονται όλοι οι πάσχοντες από καρκίνο της περιοχής.
Η νέα μελέτη δημοσιεύθηκε στην ιατρική επιθεώρηση Cancer, την οποία εκδίδει η Αμερικανική Εταιρεία Καρκίνου (ACS). Όπως γράφουν οι ερευνητές, εξέτασαν τα δεδομένα του Μητρώου που καλύπτουν τα έτη 1990 έως 2020.
Συνολικώς εντόπισαν 9.841 πάσχοντες από οξεία μυελογενή λευχαιμία. Το 6,5% εξ αυτών (οι 636) είχαν ιστορικό προγενέστερου καρκίνου. Οι επιστήμονες υπολόγισαν ότι η ετήσια συχνότητα των περιστατικών της tAML ήταν 0,13 ανά 100.000 πληθυσμού το 1990. Ωστόσο το 2020 είχε φθάσει σε 0,36 ανά 100.000 πληθυσμού.
Υπολόγισαν επίσης ότι η λευχαιμία που σχετιζόταν με τις θεραπείες είχε διπλασιασθεί ως ποσοστό επί των συνολικών διαγνώσεων κατά τις δεκαετίες που μεσολάβησαν.
Ποιοι καρκίνοι είχαν προηγηθεί
Οι επιστήμονες κατέγραψαν στη συνέχεια ποιοι ήταν οι πρώτοι καρκίνοι για τους οποίους είχαν υποβληθεί οι πάσχοντες από tAML σε θεραπεία. Όπως διαπίστωσαν, οι πιο συχνές ήταν οι άλλες αιματολογικές κακοήθειες (23,1% των περιπτώσεων). Στις αιματολογικές κακοήθειες ανήκουν, λ.χ., λεμφώματα, λευχαιμίες, πολλαπλούν μυέλωμα.
Δεύτερος συχνότερος ήταν ο καρκίνος του μαστού, για τον οποίο είχε κάνει θεραπεία το 14,6% των ασθενών που διαγνώσθηκαν με σχετιζόμενη με τις θεραπείες οξεία μυελογενή λευχαιμία. Ακολουθούσε ο καρκίνος του παχέος εντέρου (11,5% των περιστατικών) και ο καρκίνος του στομάχου (8,7%).
Η μελέτη έδειξε ακόμα ότι στις δεκαετίες που μεσολάβησαν άλλαξε η κατανομή των καρκίνων. Στις μέρες μας, ο καρκίνος του μαστού είναι πολύ συχνότερος, ενώ εκείνος του στομάχου έχει υποχωρήσει αισθητά.
Τα νέα ευρήματα αποτελούν «σημαντικό βήμα προόδου προς την καλύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αλλάζει η φύση της tAML, καθώς αυξάνονται οι επιζήσαντες του καρκίνου», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Dr. Kenji Kishimoto, από το Διεθνές Ινστιτούτου Καρκίνου της Οσάκα.
Φωτογραφία: iStock