Η πρώτη σκέψη για τους περισσότερους γονείς με παιδί που παρουσιάζει τροφιμογενείς αλλεργίες θα ήταν απλή: να αποφεύγουν να δίνουν στο παιδί τους την τροφή που το επηρεάζει, στην προκειμένη περίπτωση, τα φυστίκια. Η προσέγγιση, των γονιών της Χάρπερ, όμως, ήταν ακριβώς η αντίθετη.
«Της δίναμε κάθε μέρα μία πολύ μικρή ποσότητα φυστίκια και μετά από ένα διάστημα, δούλεψε», θα πει η μητέρα της Κέιτυ Χουζενέλι, η οποία συναίνεσε στην πρόταση των ειδικών, να εκθέτει καθημερινά το παιδί της σε πολύ μικρές ποσότητες, από το ίδιο τρόφιμο που προκαλούσε την αλλεγική αντίδραση.
«Το να εκθέτεις το παιδί σε μικρά κομματάκια φιστικιού κάθε μέρα, εφόσον η αντίδραση παραμένει ήπια, ήταν κάτι που σκεφτήκαμε ότι θα τη βοηθήσει να ξεπεράσει την αλλεργία. Και τελικά λειτούργησε», λέει η ίδια.
Η στρατηγική αυτή -που φυσικά σε καμία περίπτωση δεν θα τολμούσε να την ακολουθήσει χωρίς την επίβλεψη αλλεργιολόγου– μπορεί να ακούγεται παράλογη στην αρχή, όμως, τελικά έχει επιστημονικό υπόβαθρο.
Αλλεργίες: Η νέα προσέγγιση που αλλάζει τα δεδομένα
Η Χάρπερ παρακολουθείται στενά ιατρικά, από τη δρα Σάντρα Χόνγκ, αλλεργιολόγο της Cleveland Clinic, όπου τα τελευταία χρόνια εφαρμόζεται μια μέθοδος, που κερδίζει έδαφος διεθνώς: η από τους στόματος ανοσοθεραπεία.
Με απλά λόγια, πρόκειται για ελεγχόμενη, σταδιακή έκθεση του οργανισμού στο αλλεργιογόνο.
Όπως εξηγεί η γιατρός: «Αν εντοπίσουμε τα παιδιά νωρίς, το ανοσοποιητικό τους σύστημα είναι ακόμη αρκετά ευέλικτο. Όσο πιο νωρίς ξεκινήσει η παρέμβαση, τόσο περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να «εκπαιδευτεί» ο οργανισμός».
Από τον φόβο του φυστικιού… στο φυστικοβούτυρο
Στην αρχή, η Χάρπερ είχε δερματολογικές αντιδράσεις. Στους 18 μήνες εμφάνισε αλλεργία και σε άλλους ξηρούς καρπούς, όπως τα κάσιους. Μάλιστα, σε ένα περιστατικό χρειάστηκε επείγουσα αντιμετώπιση με επινεφρίνη. Κι όμως, η διαδικασία δεν σταμάτησε.
Σταδιακά, με ιατρική παρακολούθηση, οι δόσεις αυξάνονταν. Σήμερα, η εικόνα είναι τελείως διαφορετική:
η Χάρπερ μπορεί να φάει φιστίκια χωρίς να παρουσιάσει αντίδραση.
Και κάπου εκεί άλλαξε εντελώς και η καθημερινότητα του παιδιού. Όχι άλλο «τραπέζι χωρίς φιστίκια» στο σχολείο, όχι αλλη αγωνία για την ίδια και τους γονείς της, όχι άλλοι αποκλεισμοί από πάρτι ή δραστηριότητες.
Η ίδια η μητέρα της παραδέχεται ότι στην αρχή αντιμετώπισε τη μέθοδο που της πρότειναν οι γιατροί, με καχυποψία: «Όταν το ακούς αυτό, στην αρχή δεν βγάζει νόημα», λέει.
Το σημείο που θέλει προσοχή
Η λογική της αποφυγής είναι εδώ και χρόνια ο κανόνας στη διαχείριση αλλεργιών. Μελέτες όπως η LEAP (Learning Early About Peanut), όμως, έδειξαν ότι η πρώιμη έκθεση μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να μειώσει τον κίνδυνο ανάπτυξης σοβαρής αλλεργίας.
Η ιστορία της Harper είναι ενθαρρυντική, όμως, δεν είναι «οδηγός για όλους». Οι ειδικοί επισημαίνουν και υπογραμμίζουν με έμφαση, ότι τέτοιες πρακτικές πρέπει να γίνονται μόνο:
- με ιατρική καθοδήγηση
- σε ελεγχόμενο περιβάλλον
- με σαφή διάγνωση
Κι αυτό, καθώς οι τροφικές αλλεργίες μπορούν να εξελιχθούν απρόβλεπτα.
*Προσοχή, καθώς κάθε περίπτωση ασθενούς είναι διαφορετική. Το συγκεκριμένο άρθρο έχει αποκλειστικά ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσει την συμβουλή του γιατρού.
Φωτογραφία: Getty Images