Αφορμή για αυτή τη συζήτηση στάθηκε η απώλεια της μητέρας της Άννας Διαμαντοπούλου, η οποία κατέληξε μετά από μακρόχρονη μάχη με την άνοια. Η ίδια αποχαιρέτησε τη μητέρα της με ένα ιδιαίτερα συγκινητικό μήνυμα.
Μέσα από τον προσωπικό της πόνο, η ανάρτηση της πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ, αναδεικνύει το πολυδιάστατο πρόβλημα και τις προκλήσεις της φροντίδας ασθενών με νευροεκφυλιστικές παθήσεις. Παράλληλα, θέτει στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου τα ηθικά, ψυχολογικά και κοινωνικά διλήμματα που αναπόφευκτα συνοδεύουν την αύξηση του προσδόκιμου ζωής και την πρόκληση της ποιότητας ζωής στην τρίτη ηλικία.
«Η ιατρική μάς χαρίζει περισσότερα χρόνια ζωής. Όμως μας έφερε αντιμέτωπους και με δύσκολα ψυχολογικά, ηθικά και κοινωνικά διλήμματα. Όταν η μνήμη χάνεται, όταν ο πόνος κυριαρχεί, όταν η αξιοπρέπεια δοκιμάζεται και όταν οι άνθρωποι που αγαπούν καλούνται να πάρουν αποφάσεις που καμιά καρδιά δεν είναι έτοιμη να πάρει. Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας δεν είναι είναι μόνο να προσθέτουμε χρόνια στη ζωή, αλλά να προσθέτουμε ζωή στα χρόνια», αναφέρει η ίδια χαρακτηριστικά, στην ανάρτησή της στα social media.
Ακολουθεί αυτούσια η ανάρτηση της κυρίας Διαμαντοπούλου:
«Αντίο μάνα μου! Η μάνα είναι η ρίζα κάθε ανθρώπου. Κι όσο μεγάλος κι αν είσαι, η απώλειά της είναι πάντα ένας ξεριζωμός.
Σήμερα αποχαιρετώ τη δική μου μάνα. Μια γυναίκα, προσωποποίηση της γλυκύτητας, της καλοσύνης και της προσφοράς. Μια γυναίκα μορφωμένη, που μας έβαλε ένα βιβλίο στο χέρι για όλη μας τη ζωή. Μας δίδαξε να αγαπάμε τη γνώση, να πιστεύουμε στον εαυτό μας και να αντιμετωπίζουμε τη ζωή με αξιοπρέπεια, δύναμη και πάνω απ’ όλα, αισιοδοξία. Ήταν δίπλα μας σε κάθε χαρά και σε κάθε δυσκολία, χωρίς να ζητήσει ποτέ τίποτα για τον εαυτό της.
Τα τελευταία χρόνια η άνοια χτύπησε τη δική της πόρτα και αργότερα, ήρθαν οι δύσκολοι πόνοι της αρρώστιας.
Είχα τη μεγάλη τύχη -και δεν την έχουν όλοι οι άνθρωποι- να μπορώ να την έχω κοντά μου και να τη φροντίσω όσο καλύτερα μπορούσα, με όλες μου τις δυνάμεις. Είναι κάτι που θα κουβαλώ πάντα μέσα μου.
Μαζί όμως με τον πόνο της απώλειας, γεννιούνται και τα μεγάλα ερωτήματα της εποχής μας. Η ιατρική μάς χαρίζει περισσότερα χρόνια ζωής. Όμως μας έφερε αντιμέτωπους και με δύσκολα ψυχολογικά, ηθικά και κοινωνικά διλήμματα. Όταν η μνήμη χάνεται, όταν ο πόνος κυριαρχεί, όταν η αξιοπρέπεια δοκιμάζεται και όταν οι άνθρωποι που αγαπούν καλούνται να πάρουν αποφάσεις που καμιά καρδιά δεν είναι έτοιμη να πάρει. Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας δεν είναι είναι μόνο να προσθέτουμε χρόνια στη ζωή, αλλά να προσθέτουμε ζωή στα χρόνια.
Καλό ταξίδι, μανούλα μου.
Σε ευχαριστώ για όσα έκανες για μας αλλά και για πολλούς άλλους ανθρώπους. Όσο υπάρχουμε, θα υπάρχεις κι εσύ μέσα μας».
Δείτε την ανάρτηση:
Άνοια: Το τεράστιο ιατρικό και κοινωνικο – οικονομικό πρόβλημα της διαχείρισης της νόσου
Η αλματώδης πρόοδος της ιατρικής έχει αυξήσει σημαντικά το προσδόκιμο επιβίωσης. Ωστόσο, η μεγαλύτερη πρόκληση πλέον μετατοπίζεται στο πώς θα διασφαλιστεί μια καθημερινότητα χωρίς χρόνιο πόνο και με προστατευμένη τη γνωστική ικανότητα.
Η σταδιακή απώλεια της μνήμης και της ταυτότητας του ασθενούς -φαινόμενο που διογκώνεται με την αύξηση του χρόνου επιβίωσης του ανθρώπου- δημιουργεί ένα τεράστιο ψυχολογικό και σωματικό φορτίο για τους φροντιστές. Η υποστήριξη και η εκπαίδευση τους αναδεικνύεται σε παράγοντα εξίσου κρίσιμο με τη φαρμακευτική αγωγή των ίδιων των ασθενών.
Η αναφορά της Άννας Διαμαντοπούλου, στο γεγονός ότι «δεν έχουν όλοι την τύχη» να παρέχουν διαρκή κατ’ οίκον φροντίδα, ουσιαστικά υπογραμμίζει το τεράστιο κενό που υπάρχει στην υποστήριξη των πασχόντων και των οικογενειών τους από δημόσιες δομές μακροχρόνιας περίθαλψης και υπηρεσίες βοήθειας στο σπίτι.
Απαιτείται άμενα επαναπροσδιορισμός της έννοιας της αξιοπρέπειας, όταν ο ασθενής χάνει την ικανότητα αυτοδιάθεσης, αλλά και του κοινωνικού πλαισίου, ώστε οι συγγενείς να μην έρχονται αντιμέτωποι με επώδυνες αποφάσεις. Η ανάγκη για διεπιστημονική καθοδήγηση και ισχυρά πρωτόκολλα παρηγορητικής ιατρικής, είναι επιβεβλημένη.